Dierendag

Verandert een mens in z’n leven?

Vijftien jaar geleden had ik er een bloedhekel aan als die stomme dierendag weer voorbijkwam. Wéér een onderwerp maken voor de middag-tv over hondjes of katjes  die uit een asiel moesten. Ik haatte het. Ik had niks met dieren. We zijn vijftien jaar verder en mijn hond Tuti krijgt artrose. De tenen van haar voorpoot zijn geheel scheef gegroeid. Nooit geweten dat honden daar ook last van hadden. Omdat haar poot verkeerd staat, wordt een van haar voetkussentjes steeds beschadigd en wordt ze volgestopt met anti-biotica. Dat kan natuurlijk niet zo doorgaan. 

Volgens vrienden moet ze een speciaal gemaakte schoen hebben. Ik overleg met m’n partner, de Zuid-Afrikaan. “Wat vind jij, zullen we zo’n schoentje laten maken?” Hij kijkt me verbaasd aan en zegt:”Wat voor antwoord verwacht je van iemand die uit een land komt waar de meeste ménsen niet eens schoenen hebben?” Tsja, daar heb je weer zo’n verschil tussen de eerste en de derde wereld. Hierna krijgt Tuti voor de vierde keer een anti-biotica kuur en ze begint meer op een wandelende biochemie-bom te lijken. Dus toch maar dat schoentje? Er blijkt maar één plek te zijn waar ze dat soort dingen maken. In Arnhem, bij Hodes. 

Het moet niet gekker worden. Moet ik me nu ook nog een uur door de file wurmen om me daar een advies te laten geven? We komen aan bij een strak uitziend gebouw. We krijgen meteen koffie en dat is wel nodig, want we horen wat zo’n schoentje kost. Maar ze vertellen ons ook over de resultaten. Ze behandelen daar niet alleen honden, maar ook katten en paarden. Renpaarden die een miljoen euri per stuk kosten krijgen er een brace en van over de hele wereld komen ze naar Arnhem om hun dieren te laten verzorgen. Mijn Afrikaan is verbijsterd. We zien een brace-je voor een chiwawa. Ongeveer vier centimeter lang. We zien hoe een gips-afdruk van Tuti’s poot gemaakt wordt. Hoe het dier zich rustig op de grond neervlijt en de orthopedist z’n gang laat gaan.Ik krijg sterk de indruk dat Tuti een betere behandeling krijgt dan sommige mensen in ziekenhuizen.

Wie mij dit verhaal vijftien jaar geleden verteld had, had ik voor stapelgek verklaard. Blijkbaar verandert een mens toch nog enorm in z’n leven.

www.catherine.nl