'Prachtig relatievormend middel, zo'n brace'

HONDENBRACE

Mensen die moeite hebben met nieuwe contacten op te doen kan ik een hond-met-brace aanraden. Werkelijk iedereen voelt zich geroepen om iets op te merken. Van:“Is je hond wezen skiën?”(ja hoor, heel grappig) tot  “Kijk eens Jantje, die mevrouw mishandelt haar hond”(niet leuk, reden om te gaan meppen). En ik maar weer steeds beleefd mompelen dat mijn hond artrose heeft en daarom een brace draagt. Je raakt wel constant met begrijpende andere hondenbezitters in gesprek.
“Wat kan zo’n beest je toch in verlegenheid brengen,” klaagde mijn buurman met een veel te wilde Labrador. “Loop ik  ergens in de buurt van Laren te wandelen, kom ik zo’n enorm sjieke mevrouw tegen in een Chanel-mantelpakje. Nou heeft mijn hond geweldig last van kwijl en op het moment dat ik zie dat hij deze keer wel een emmer kwijl heeft geproduceerd komen we in de buurt van het Chanel-pakje. Ik denk nog:”neee, niet he,” maar het werd jaaa hoor wel: de hele kwak kwijl op de mevrouw.”
“Wat zei je?”
“Dat ik de stomerij zou vergoeden, maar ze moest naar een heel belangrijke vergadering. Op zo’n moment zou ik ook het liefst die hond door de mangel halen.”
“Ach, het is allemaal nog niets, zeg ik troostend, “ik liep met mijn hond op de markt, zit er een beeldig kindje in zo’n  buggy met trots zwaaiend een krentenbol in haar hand. Vlak voor de neus van Tuti, mijn hond, die uiteraard denkt dat de bol voor haar is en hap doet. Kind krijsen, hond in de war. Ik ben nooit meer naar de markt geweest met dat beest, wat een trauma.“
Ik had het verhaal nog niet verteld of ik kom van de week op een feestje de vader van dat kindje tegen. Het kindje werd inmiddels een tiener van 14.
“Herinner je je nog dat jouw hond de krentenbol van onze dochter opat?” vraagt hij niet vermoedend dat hij een trauma openrijt.
“Nou en of, “zeg ik , ik ben daarna nooit meer met m’n hond naar de markt geweest. Mijn grootste angst was: als dat kindje nou maar niet een levenslang bang voor honden is.”
“Nee hoor, “ zegt de vader, “volgens mij niet. Ze kan heel goed met honden.Dat je dat nog weet, trouwens.”
Pfff.
De wilde labrador heeft inmiddels mijn elf jaar oude Tuti als speelkameraad ontdekt. Ze dansen tegen elkaar op, en net als ik denk: als Tuti die hond een mep met haar brace verkoopt wordt dat lachen, blijkt dat ik de brace niet vast genoeg heb gedaan en loopt ze met het apparaat  achterstevoren te hinkelen. Daar zijn ze vast niet blij mee in Arnhem bij Hodes® dierenorthopedie, zo hebben ze me dat daar niet geleerd.
“Dat verhaal over die krentenbol is toch niet zo pijnlijk?” vraagt de buurman. “Dan heb ik er nog een voor je. Ik sta met een vrij deftige meneer te praten, met een lange regenjas. Terwijl ik aandachtig naar hem luister, zie ik uit m’n ooghoek hoe Tuti haar poot oplicht en rustig een plas doet tegen de jas van de meneer.” “En: heb je wat gezegd?”
“Nee, ik ben laf, wat had ik moeten zeggen?”
“It’s not my dog”
“Haha, nee dat lukte niet, ze zat aan de lijn.”

Prachtig relatievormend middel, zo’n brace.

www.catherine.nl